پیام شما ارسال شد.
بازگشت
ونداد جلیلی نوشته‌های پراکنده
 صفحه‌ی اصلی    مقالات و یادداشت‌ها     داسـتان کوتاه    داسـتان کوتاه (ترجمه)    شعرها    شعرها (ترجمه)     کتاب‌ها     کتاب‌ها (ترجمه)     کتاب‌های دیگران     شناخت‌نامه     ارتباط

ایستگاه بعد، راه‌آهن



ایستگاه بعد، راه‌آهن

نگاه‌ام را در طول اتوبوس دراز می‌کنم، از چند زنی که جلوتر نشسته‌اند می‌گذرانم و تصویر حین گذر از شیشه‌ی اتوبوس موج برمی‌دارد. یعنی این شیشه این‌قدر موج‌دار و بی‌کیفیت است؟ این پمپ‌بنزین بدکردار را رد کردیم یا هنوز نرسیده‌ایم؟ یک ماه پیش با همین خط آمده‌ام اما اصلاً یادم نیست کجا بود، عجب بساطی است. اگر ایستگاه ِدرست پیاده شوم بقیه‌ی راه را پیدا کردن کار سختی نیست. نگاه‌ام را از امواج شیشه می‌گیرم و محتاطانه در جمع می‌چرخانم؛ انگاری همه مشغول گوشی‌هاشان هستند. آن‌یکی را نگاه کن: بی‌تعارف بر صندلی نشسته، آن‌هم پشت به جهت حرکت اتوبوس و راست به من نگاه می‌کند، اصلاً انگار نه‌انگار. هه! دم به لحظه هم به کوله‌پشتی‌اش نگاه می‌کند که پیش پاش گذاشته، لابد می‌ترسد در فاصله‌ی میان دو نگاه کسی دزدیده باشدش. چی است پشت امواج شیشه؟ اتوبوس سست کرده می‌خواهد واایستد. به ایستگاه رسیده‌ایم. هرچه از شیشه‌های پهلوی اتوبوس به بیرون نگاه می‌کنم چیزی یادم نمی‌آید. بله، ایستاد، ایستگاه است. چه کنم؟ چه‌قدر عجله دارد این مرد گنده با این شکم خیکی‌اش. می‌خواهی پیاده شوی، پیاده شو، تنه زدن ندارد، آن هم به یکی مثل من، اتوبوس که خیلی شلوغ نیست این آخرهای خط. عذرخواهی هم نمی‌کند. اه! عذرخواهی کرد؟ نشنیدم چه گفت، می‌گویم «خواهش می‌کنم» و لب‌خندی به لب می‌آورم، اما انگار او هم نشنید، بدجوری عجله دارد. باید کمی جلوتر بروم ببینم چه خبر است. راه افتاد. نکند همین ایستگاه بوده باشد. نگاه‌ام به صندلی خالی آخرین ردیف بخش زنانه می‌افتد. پیاده شده است! بی‌این‌که به من خبر بدهد پیاده شده است. این از همان روز اول با من لج داشت، نمی‌دانم چه هیزم تری به‌اش فروخته‌ام، خدا نصیب گرگ بیابان نکند. این راننده‌ها هم که از وقتی اتوبوس‌ها کارتی شده دیگر امکان ندارد بین دو ایستگاه واایستند. چاره‌یی نیست. تمام توان‌ام را جمع می‌کنم و فریاد می‌زنم: «لطفاً نگه دارین.» فریاد! خودم هم به‌زحمت می‌شنوم. اتوبوس شتاب می‌گیرد. یکی دو نفری سر از گوشی‌های گنده و بدقواره‌شان می‌گیرند و به من نگاه می‌کنند. نه‌خیر، نشنید! «خواهش می‌کنم نگه دارین، خانوم‌ام پیاده شده.» جوانک کوله‌پشتی‌بان نگاه‌ام می‌کند، چه اضطرابی گرفته! لابد می‌خواهد فریادم را به فریادی که بزند رساتر کند و به گوش راننده برساند، اما می‌ترسد «ضایع» شود، هه‌هه! الان است احساس گناه خفه‌اش کند. جوری نگاه‌ام می‌کند که انگار با نگاه کردن به من دردم را درمان کرده است. صداها بلند شده، جماعت گوشی‌هاشان را کنار گذاشته‌اند و فریادهاشان به هم می‌پیوندد. گمان‌ام همه غیر از همان جوانک ِبی‌گوشی ِکوله‌پشتی‌بان فریاد می‌زنند و به راننده می‌توپند که نگه دارد. میله‌ی اتوبوس از عرق دست‌ام خیس شده است. فریادها بالا می‌گیرد، یکی دو نفری هم بی‌این‌که خودشان را نشان دهند به راننده فحش می‌دهند. شل کرد، چاره‌یی ندارد، مجبور است کنار بگیرد، ما در اکثریت ایم، هه‌هه! ما در اکثریت ایم! دهن‌مان می‌چاید. بفرما در هم که چسید و باز شد. جوان آفتاب‌سوخته‌ی بغلی راه باز می‌کند تا پیاده شوم، خدا می‌داند از کی جفت‌ام ایستاده بوده اما خداوکیلی تا همین الان اصلاً ندیده بودم‌اش، عجب بساطی است، چه شد آن احتیاط و هوشیاری که مدام به هم می‌گفتیم ضامن جان‌مان است و خودمان خوش‌مان می‌آمد. سری به جمع خم می‌کنم و پیاده می‌شوم، بعد برمی‌گردم تا از جماعت تشکر کنم اما در ِاتوبوس بسته می‌شود و بی‌درنگ راه می‌افتد. لحظه‌یی در شیشه‌ی در تصویر پیرمردی می‌بینم با صورت چروکیده، عینک ته‌استکانی، کلاه کپی و شال بافتنی پیچیده زیر کت. سر برمی‌گردانم و سودابه را در پیاده‌رو می‌بینم که تقلاکنان به سمت‌ام می‌آید. لابد می‌ترسد به‌اش بتوپم که چرا بی‌خبر پیاده شده است. نه جان‌ام از این خبرها نیست، ما دیگر پشم‌وپیل‌مان ریخته است. راستی، تصویر سبیل پرپشت سفید را هم در شیشه‌ی در ِاتوبوس دیدم، یا خیال کردم دیده‌ام؟ ای ذهن ِخرفت ِتنبل! دیدم یا ندیدم؟ آخ، آخ، ای خدا! این سبیل دیگر به هیچ دردی نمی‌خورد.

 صفحه‌ی اصلی    مقالات و یادداشت‌ها     داسـتان کوتاه    داسـتان کوتاه (ترجمه)    شعرها    شعرها (ترجمه)     کتاب‌ها     کتاب‌ها (ترجمه)     کتاب‌های دیگران     شناخت‌نامه     ارتباط
www.vandadjalili.com