پیام شما ارسال شد.
بازگشت

رقص فرشته‌ی کوچک

ویوله‌تا پارا



  1. هفت شعر کوتاه (خوآن رامون خیمنس)
  2. دو شعر (رافائل آلبرتی)
  3. رقص فرشته‌ی کوچک (ویوله‌تا پارا)
  4. بخشی از شعر موهبات (پی‌یر پائولو پازولینی)
  5. بخشی از شعر خاکستر گرامشی (پی‌یر پائولو پازولینی)
  6. مریلین (پی‌یر پائولو پازولینی)
  7. دزدان (پی‌یر پائولو پازولینی)
  8. خلسه‌ی خاک (گلائوبه روشا)
  9. طغیان، بیا (فدریکو گارسیا لورکا)
  10. قاصدان سیاه (سزار وایه‌خو)
  11. صورت‌ات تراشیده از سنگ... (چزاره پاوزه)
  12. فلوت تیره‌ی پشت (پیش‌گفتار) (ولادیمیر مایاکوفسکی)
  13. بازگشت به هفده‌سالگی (ویوله‌تا پارا)
  14. چند پرسش (برتولت برشت)
  15. اقاقیا (نیکانور پارا)
  16. شعر گوتان از خوآن خلمان (خوآن خلمان)
  17. شبانه‌ی خوزه آسونسیون سیلوا (خوزه آسونسیون سیلوا)
  18. دو شعر از دابلیو ایچ ئودن (دابلیو ایچ ئودن)
رقص فرشته‌ی کوچک

این ترانه را ویوله‌تا پارا برای فرزند خردسال‌اش سرود که در کودکی مرد.

فرشته‌ی کوچک دلبند
به شفاعت پدربزرگ و مادربزرگ
پدر و مادر
برادر و خواهر
به آسمان‌ها می‌رود،
جسم که می‌میرد
روح در بوته‌ی خشخاش
در قلب پرنده
مأوای خویش می‌جوید.
خاک قلب‌اش را گشاده
در انتظار او است
فرشته‌ی کوچک را انگار
بیدار کرده است،
جسم که می‌میرد
روح در درخشش گل
در تلألو ماهی کوچک نوزاد
جای خویش می‌جوید.
در گهواره‌ی خاکی‌اش خفته
ناقوس‌ها برایش لالایی خواهند گفت
صورت کوچک‌اش را هر صبح
باران خواهد شست،
جسم که می‌میرد
روح از این پنجره‌ی تازه‌گشاده به اسرار جهان
مقصد خویش می‌جوید.
پروانگان شاد و طرب‌ناک
به دیدن فرشته‌ی کوچک زیبا
گرداگردش جمع می‌شوند
نرم‌نرمک راه‌اش می‌برند،
جسم که می‌میرد
روح یک‌راست
از گذر ستاره به ملاقات ماه می‌رود.
چه شد آن‌همه زیبایی
چه شد آن‌همه شیرینی
چرا جسم‌اش چنان میوه‌ی رسیده فرو می‌افتد؟
جسم که می‌میرد
روح در پی این زندگی ناتمام
جویای تفسیر این ظلم
به بلندای آسمان می‌رود،
جسم که می‌میرد
روح در تاریکی پنهان می‌ماند.